Category: Σκανδιναβική μυθολογία

Μέσα στο ασύλληπτο βασίλειο του Νιφλχάιμ, αιθέρια ποτάμια πάγου περνούν μέσα από τοπία ανέγγιχτα από τα χέρια του χρόνου. Αυτά τα παγωμένα νερά, σαν υγροί κρύσταλλοι, περικλείουν την ουσία της όλης της ύλης – έναν κυματιστό καμβά που περιμένει τις πινελιές της δημιουργίας. Στην ιερή σιωπή του Νιφλχάιμ, μπορεί κανείς σχεδόν να ακούσει τους ψιθύρους των ανεκδήλωτων ονείρων και τις υποσχέσεις των κοσμικών πεπρωμένων.

Πολύ σπάνια συμβαίνει να δει κάποιος φευγαλέα άσπρο κοράκι, κι αν ποτέ είστε τόσο τυχεροί να δείτε ένα, θα ξέρετε ότι έχετε ξεστρατίσει πολύ μακριά, πίσω στο βασίλειο της μνήμης, προτού τα κοράκια αποκτήσουν το μαύρο τους χρώμα.

Το Μουσπελχάιμ δεν είναι κόλαση, με ποτάμια λάβας και πίδακες φωτιάς. Είναι αγνή, λευκή, ακτινοβόλα, απεριόριστη ενέργεια στην πιο πρώιμη μορφή της.

Μέσα από την αλληγορία της Βαλχάλα, που βρίθει από καθοδήγηση και έμπνευση, θα βρεθεί ο καθένας μας, εκεί, καθημερινά στο πεδίο της μάχης. Θα πρέπει να περάσει σκοτεινές τάφρους και να πολεμήσει με λύκους και δαίμονες, να λύσει τα μάγια, να παραδώσει τα όπλα του και να βρεθεί τέλος αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη πρόκληση: τον ίδιο του τον εαυτό. Και κάθε δειλινό, θα τηρείται μια αρχαία υπόσχεση: η ανάσταση, η πολυπόθητη είσοδος στην Ιερή Αίθουσα, το υδρομέλι των θεών, το αιώνιο γλέντι, η πρόσβαση στην αλήθεια της ίδιας μας της ύπαρξης..