Χούγκιν και Μούνιν: Τα άσπρα κοράκια

Μια φορά κι έναν καιρό, πολύ παλιά, ο Όντιν περπατούσε κάτω απ’ τα κλαδιά της Ύγκντρασιλ όταν δύο κοράκια πέταξαν κι έκατσαν πάνω στους ώμους του. Το κοράκι στ’ αριστερά ήταν άσπρο σαν τις ομίχλες του Νιφλχάιμ -εκείνο τον καιρό όλα τα κοράκια ήταν κατάλευκα – και τα μάτια του καθρέφτιζαν τα σύννεφα. Το κοράκι στα δεξιά γυάλιζε σαν τα χιόνια του Γιότουνχαϊμ στο φως του ήλιου και τον κοίταζε με φωτεινό, καθαρό βλέμμα. Και ο Όντιν ονόμασε το κοράκι στ’ αριστερά του Χούγκιν, που σημαίνει Σκέψη, και το άλλο το ονόμασε Μούνιν, που είναι η Μνήμη.

Καθώς οι μέρες περνούσαν, η περιέργεια του Χούγκιν και του Μούνιν έφτανε αυτή του Πατέρα-Όλων για οτιδήποτε υπήρχε στους εννέα Κόσμους, και πετούσαν από ‘δω κι από ‘κει, παρακολουθώντας και ακούγοντας ό,τι μπορούσαν. Τα δειλινά επέστρεφαν σε κείνον για να του διηγηθούν όλα όσα είχαν δει και ακούσει στις μεγάλες ώρες της ημέρας. Του έλεγαν για τις αργές σκέψεις των βουνών, τις πολύχρωμες σκέψεις των ανθρώπων που διαρκώς άλλαζαν σαν καλειδοσκόπιο, και για τις μελωδίες του τραγουδιού που παίζει στις καρδιές όλων των ζωντανών πλασμάτων.

Παρόλο που ο Όντιν χαιρόταν βαθιά με όλη τη γνώση που του έφερναν, ένιωθε πάντα ότι κάτι τους είχε ξεφύγει, και έλεγε: “Αυτό ήταν πολύ, αλλά όχι ακόμα αρκετό. Αύριο θα πρέπει να πετάξετε ξανά. Ξεκουραστείτε τώρα.” Και τα κοράκια κοιμόνταν ανήσυχα, χωρίς να ξέρουν τι τους ξέφυγε. Και κάθε λυκαυγές, πετούσαν πάλι. Και ένα δειλινό, ένα από πολλά, μετά από μια κουραστική μέρα όπου και πάλι είχαν δει όλα όσα μπορεί να φωτίσει ο Σολ, έχοντας ακούσει όλες τις φωτεινές σκέψεις των Ανθρώπων της Μίντγκαρντ, και έχοντας διαβάσει τις αναμνήσεις τους, ο Χούγκιν είπε στο Μούνιν: “Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε ακόμα. Δεν είναι αρκετό. Πρέπει να φτάσουμε πιο μακριά.” Και συνέχισαν να πετούν μέσα στη νύχτα.

Και ο Χούγκιν πέταξε μέσα από τα σκοτεινά όνειρα των ανθρώπων και άκουσε τις σκέψεις που δεν τολμούσαν να κάνουν κατά τη διάρκεια της μέρας, ούτε καν όταν ήταν μόνοι τους με τον εαυτό τους. Άνοιξε τα φτερά του στο μαύρο κενό ανάμεσα στ’ αστέρια όπου δεν υπήρχε τίποτα απολύτως, και συνέχισε προς τον κόσμο του Λυκόφωτος που βρίσκεται το Μέλλον, εκεί όπου συνυπάρχουν το τίποτα και τα πάντα ταυτόχρονα. Πέρασε απ’ το τρομερό Επέκεινα και έφτασε στο χοχλάζον καζάνι Όλων των Δυνατοτήτων, εκεί που οι ζωές των ανθρώπων, των θεών, οι εννέα Κόσμοι, δεν είναι παρά λάμψεις που ξεπηδούν απ’ το καζάνι για κλάσματα του δευτερολέπτου κι έπειτα χάνονται πάλι μέσα για να γίνουν κάτι άλλο, σ’ έναν ατέρμονο χορό ζωής και θανάτου, στο σημείο που όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν. Κι όταν επέστρεψε, τα φτερά του απ’ τη μιαν άκρη ως την άλλη, ήταν μαύρα σαν τη Νύχτα.

Και ο Μούνιν πέταξε μέσα απ’ τα μυαλά των ανθρώπων, στις σκοτεινές γωνιές και τα κελάρια όπου είχαν κρύψει όλα αυτά που δεν τους αρέσουν, και τα είχαν κλειδώσει εκεί μέσα λέγοντας “Δεν θυμάμαι”. Ανέβηκε ψηλά ως το ασύλληπτο κενό του Γκινούγκα, και συνέχισε κι άλλο, κι άλλο μέχρι που έφτασε στις στάχτες και τα αποκαΐδια του Ράγκναροκ, που χωρίζει πάντα αυτή την εποχή από την προηγούμενη. Έφτασε πίσω στις απαρχές της Μνήμης, προτού η Ύγκντρασιλ πετάξει το πρώτο της βλαστάρι, είδε όλες τις εποχές που είχαν προϋπάρξει αυτής, τη γέννηση και την καταστροφή των Κόσμων, ξανά και ξανά, σ’ όλη τη νομοτελειακή υπεροχή τους. Κι όταν επέστρεψε, τα φτερά του, απ’ τη μιαν άκρη ως την άλλη, ήταν κατάμαυρα σα μαύρος καπνός.

Τα κοράκια επέστρεψαν στον Όντιν τη σκοτεινότερη ώρα της νύχτας, λίγο πριν την αυγή. Μόλις έκατσαν στους ώμους του, ήξερε όλα όσα είχαν δει και δε χρειάστηκε να του πουν τίποτα. Και κατάλαβε τι τους είχε ξεφύγει, κατάλαβε τι έλειπε και έγνεψε και είπε: “Αυτό είναι πολύ και είναι αρκετό. Γι’ απόψε. Ξεκουραστείτε τώρα.” Τα κοράκια βλεφάρισαν κουρασμένα στις πρώτες αχτίδες του ήλιου που ανέτειλε και έκανε τα ολόμαυρα φτερά τους να γυαλίζουν, έκρυψαν τα ράμφη τους κάτω απ’ τις φτερούγες και κοιμήθηκαν γαλήνια.

Από τότε, όλα τα κοράκια είναι μαύρα, σαν σκιές σε μια σκοτεινή νύχτα. Πολύ σπάνια συμβαίνει να δει κάποιος φευγαλέα άσπρο κοράκι, κι αν ποτέ είστε τόσο τυχεροί να δείτε ένα, θα ξέρετε ότι έχετε ξεστρατίσει πολύ μακριά, πίσω στο βασίλειο της μνήμης, προτού τα κοράκια αποκτήσουν το μαύρο τους χρώμα.